Ze stift zorgvuldig haar lippen. Lang staat ze voor haar kledingkast om uiteindelijk voor een strakke rode jurk te kiezen. De schoenen met naaldhakken passen er perfect bij. Een peperdure jas maakt het geheel af.
Ze sluit de deur, laat haar sleutels in de brievenbus achter en ze loopt naar buiten. Nog eenmaal kijkt ze om.
Dan staat hij voor haar.
“Ik heb het altijd al geweten, dat ik je zou ontmoeten. Ik heb niet tevergeefs gewacht.”
“Wie ben je?”
“Ik ben die ik ben.”
Haar gezicht kleurt langzaam rood, terwijl zij hem in de ogen kijkt.
“Ik weet, dat ook jÃj op mij hebt gewacht. Kom, laten we gaan.”
Ik kijk ze na: mijn ogen vullen zich met tranen.
Tjonge zeg, wat een obstinate taxichauffeur! En het is wat vreemd dat de verteller in de laatste zin ineens mee kijkt. Waar was die dan de hele tijd? En wie is het? Tevens: het lijkt me beter ik ben wie ik ben te zeggen, dan die.
‘Ik ben die ik ben’ vind ik juist wel mooi. Doet me denken aan ‘I am that I am’ (ooit ergens gelezen) in een spiritueel/religieus verband… En dan gaat het ineens over het vinden van de innerlijke geliefde. Tenminste, dat lees ik. Heb je er misschien niet eens mee bedoeld. 😉
Laatste zin is idd wat verwarrend, vanwege het plotselinge veranderen van perspectief.
Hartje!
Een leuk stukje, maar de laatste zin verwart me enigszins: Wie kijkt ze na?
@Lijmstok, in dit geval hecht ik aan de formulering “ik ben die ik ben”
@Janine, je zit in de goede richting met je interpretatie in spirituele zin.
De perspectiefwisseling aan het eind “overkwam” me.
Opeens schreef ik die zin en keek ernaar.
@Dana, ik weet zelf ook niet helemaal wat ik ermee moet en of ik dit slot handhaaf.
Dank allen voor het reageren en de hartjes.
ps Ik schreef al eerder een stukje in dezelfde sfeer, dat als titel ‘Wachten’ had:
https://120w.nl/2015/wachten-3/
@Nel, eeuwige romanticus die ik ben, las ik je anders. Weten dat hij er is zoals hij weet dat je er bent en alleen het wachten scheidt je. En omdat hp nog omkijkt, laat ze vast in de laatste zin een enge man achter die blèrend ten ondergaat aan haar vertrek. Ik vind het razend romantisch, vandaar een hartje.
@Nel, vergeet te zeggen dat ik ze, ze en ze niet zo mooi vind. De tweede ze kan je m.i. ook weglaten.
[Ze sluit de deur, laat haar sleutels in de brievenbus achter en ze loopt naar buiten. Nog eenmaal kijkt ze om.] Ze had namelijk ook al lippenstift opgedaan. 😉
@mili, mooi die romantische blik. 🙂
Dank voor je hartje.
Fijn ook, dat je kritisch leest. Ik kijk nog eens goed naar het stukje om het aan te passen.
Mooi, geheimzinnig stukje.
N.b. In de bijbel noemt God zich ‘Jahweh’: Ik ben die ik ben. Misschien heb je dat ooit opgevangen.
Lotsbestemming lees ik er in. Mooi hoor.
@Thislexy en @Irma, dank voor jullie reacties.
Die associatie (geschiedenis brandende braambos) speelde zeker mee.
Ik meende in de verteller Cupido te herkennen, maar zie bij anderen weer geheel andere associaties. Doet er niet toe, zo lang de lezer zich er maar iets bij voorstelt!
Goed verhaal Nel!
@Hekate en @José, bedankt voor jullie reacties.
Mooi, dat er meer interpretaties mogelijk zijn. Ik houd er niet van alles dicht te timmeren.