Schrijf mee!
« »

Communicatie, Mensen

Rust vangen

2 maart 2015 | 120w | Han Knols | 11 |

De druppels roffelden een aangenaam ritme op de grote groene paraplu. Tevreden staarde hij over het gebroken wateroppervlak en genoot van de eenzaamheid. De aanhoudende regen was een belofte dat er vandaag geen wandelaars voorbij zouden komen met de goedbedoelde vraag of hij al iets gevangen had.
Zijn vrouw vroeg nooit iets als hij thuiskwam.
Toen hij vorig jaar zonder vooraankondiging een complete visuitrusting had aangeschaft, had ze haar schouders opgehaald om daarna weer een litanie af te steken over alles wat er misging in haar leven, door hem.

Hij knipoogde naar de dobber die slechts dobberde en nooit onder zou gaan.
Geen aas, niet eens een haakje. Enkel loodjes aan de lijn.

De uren regen zich tevredenstellend traag aaneen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Han Knols of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

21 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »