Schrijf mee!
« »

Familie

Ooit

18 februari 2015 | 120w | Werner | 5 |

‘Kom je morgen weer?’
Zijn stem kraakt
maar zijn ogen
lachen.
Ik streel hem door zijn
haar. Zijn kruin valt me nu pas op.
Zijn ogen sluiten zich
als ik ze kus.
‘Tuurlijk,’ lieg ik
met opgewekte stem.
‘Dag pap,’ hoor ik me zeggen.
‘Slaap maar wat. Morgen praten we verder.’
Ik kijk niet meer om maar voel zijn ogen
in mijn rug terwijl ik de kamer verlaat.
Tranen rollen over mijn wangen
terwijl ik de deur achter me toetrek.
Het lijkt alsof ik een stukje van mezelf
achterlaat.
Vlak voor ik naar bed ga, besluit ik op mijn
stappen terug te keren. Morgen ga ik
terug, net als de dag nadien.
‘Ooit komt het weer goed,’ fluister ik zacht.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Werner of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

3 reacties

Reageren

120
LET OP: Werner heeft aangegeven alleen inhoudelijke reacties te willen krijgen op dit stukje!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »