Stotterend zeg ik wat de chirurgijn beweert:
“Dat je appels nooit moet eten!â€
Steeds als ik de nimf tref
komt een zin er
in stukjes uit.
Alleen al haar weelderige haar en dansende manier van doen.
Het accentueert alles aan haar draaiende schone lichaam.
Ze straalt van binnen een sterke magnetische kracht uit.
Ze glimlacht en vraagt of ik een appel wil delen.
Mijn intuïtie stemt toe en het verstand twijfelt.
Volgens haar kun je beter een appel vragen.
Al knielend vraagt ze de boom een appel.
Dan valt er een grote appel in het hoge gras.
Ze neemt een hap van de appel en begint te kauwen.
Voordat ik zelf een hap kan nemen krijg ik haar eerste zoen.


mooi, <3
Beste VmetdeVork,
Mooie poëtische toon, met een suggestie richting Adam en Eva in het paradijs, maar ook net niet meer dan die suggestie.
Met vriendelijke groet+ hartje,
Chris
Je slaagt er weer in er een originele en tegelijk mooie draai aan te geven. Poëtisch klinkt het voor mij niet overal, eerder bijzonder. Maar ach, dat zijn slechts woorden…
<3
Hilde Cornelis, C.P.Vincentius en Hay van den Munckhof.
Om eerlijk te zijn loop ik vaak tegen de lay-out aan.
Er is me wel eens op 120W gevraagd waarom ik elke zin op een nieuwe regel zet.
Dat vind ik rustiger lezen.
Stel dat ik een achtervolging beschrijf dan zou ik alles achter elkaar zetten.
Onrustiger.
Steeds staan er wel eens bij een paar zinnen één of twee woorden zo lullig op een nieuwe regel.
Daarom ben ik gaan schuiven en veranderen tot er een soort vorm in de lay-out kwam.
In eerste instantie was het een gewoon verhaal.
Poëzie heb ik ook niet aangevinkt omdat het voor mij niet zo is. Het is een appeltje voor de dorst.
VmetdeVorK.
Wat een romantisch verhaaltje! Superleuk.
Nee, dit leest als een verhaaltje. Dus niet achter elke zin hoeft een enter. Maar als je het over stotteren hebt is het juist leuk.