Het is midden in de spits en de tram zit stampvol. Ze weet dat niemand voor haar op zal staan. Ze is jong, ziet er normaal uit. Haar knieën voelen alsof ze in brand staan en haar benen willen haar niet lang meer dragen.
Noodgedwongen zet ze zich over een drempel heen en vraagt aan een meisje of zij op wil staan. Ze krijgt alleen een arrogante blik terug. Gelukkig ziet een oudere passagier haar nood. Hij staat op en ze laat zich dankbaar in zijn stoel zakken.
De man houdt zich stevig vast aan een paal. Nog twee haltes te gaan. Door een heftige migraineaanval kan hij amper scherp zien. Hij glimlacht om het opgeluchte gezicht van de jongedame.
Hai Inge,
Ik heb moeite met de perspectiefwissel. Je kan niet én haar pijnlijke knieën voelen én weten dat hij slecht ziet.
Sinds ik een proeflezer heb die hier ernstig over valt, bent ik een beetje een pietlut aan het worden 😉 )
Die plotselinge perspectiefwisseling vond ik ook erg abrupt. al begreep ik na lezing de bedoeling wel. Ik denk dat het al opgelost is als je die eerste (wat mij betreft geheel overbodige) witregel laat vervallen. Dan wordt die éne overgebleven witregel een veel duidelijker signaal dat er een wisseling van plaats, tijd of perspectief aan zit te komen.
Ja, dat was een bewuste perspectief wisseling. Goed idee Hay, ik heb het aangepast. Dank!
Goed stukje zo. Wel verdrietig.
Verrassend stukje en tegelijk heel triest. Mooi geschreven.
Bedankt Lousje & Irma.
Ik zat met de opmerking van Fenne te stoeien. De goede tip van Hay zorgde voor een betere overgang.
Heel mooi stukje.
Mooi stukje, Inge, maar volgens mij is ‘migraine aanval’ één woord.
Dankjewel Newcomm & Marlies. Inderdaad, dat is één woord, wat een raar gezicht. Maar ik heb hem aangepast 🙂