Hij trekt de voordeur achter zich dicht, met een klap die harder klinkt dan beoogd.
De staalovens wachten. Zijn voorland ook: niet meer dan twee vierkante meter op de begraafplaats die hij dagelijks passeert.
Daar waar nu enkelen worden aangesproken als geliefden, familieleden en vrienden.
Het geschuifel verraadt hen. Wat ze daar ook zoeken, het is geen troost.
Misschien is het zijn eenzaamheid die het beeld in grijze tinten kleurt die de zon doen vervagen.
Hij staat even stil, bekijkt het tafereel, luistert of hij toch een lijster hoort.
Het vooruitzicht van een kille crematie bezorgt hem kippenvel. As is vluchtig, haast onzichtbaar.
Iets moet resten. Al is het maar een onverzorgd graf dat vragen oproept bij een argeloze voorbijganger.

6 alinea’s voor een stukje dat zo kort is vind ik wel heel veel. dat doet afbreuk aan de coherentie die toch al Moeizaam uit de verf komt.
Dag marscha,
Dank je.
Het zijn (naar mijn idee)dan ook geen zes alinea’s.
Over de coherentie heb ik uiteraard geen objectief oordeel.
Je hebt gelijk, Han. Als je consequent elke zin op een nieuwe regel begint, zie ik ook niet in waarom je die zinnen dan stuk voor stuk alinea’s zou moeten noemen.
Ik vind het in deze vorm puur visueel wel wat ‘verbrokkeld’ overkomen. Misschien dat Marsha dat ook zo voelt en daarom de opmerking over de coherentie maakt. Maar inhoudelijk zie ik coherentie genoeg. Dit is gewoon weer een mooi neergezet sfeerbeeld en weergave van een gemoedstoestand.
Dag Hay,
Als Marscha dat bedoelt wat jij aanstipt, het verbrokkelde, heeft ze gelijk. En jij dus ook.
Da’s een bewuste keuze, want ook de waarnemingen en gedachten(stroom) van de hp zijn niet vloeiend.
Dank je.