Schrijf mee!
« »

Maatschappij, Mensen

Onweer

29 april 2015 | 120w | Hilde Cornelis | 4 |

Ik schuif op de stoel voor de controle van mijn tandvleesontsteking. Wachtend op de parodontoloog doet de assistente geeuwend verhaal.

‘Ik heb amper geslapen vannacht.’
‘Hoe komt dat?’
‘Omwille van het onweer.’
‘Ik begrijp het. Je slaapt onder een dakvlakraam en lag wakker van de herrie.‘
‘Klopt, maar daar lag het niet aan.’
‘Was je bang?’
‘Nee ik niet, maar mijn moeder wel.’
’Moest je bij haar gaan zitten dan?’
‘Nee, ik moest mijn jonge broertje wakker maken om dan met z’n allen beneden te waken tot het onweer voorbij was.’
‘Je meent het ?!’
‘Ooit heeft ze een blikseminslag meegemaakt, en sindsdien doet ze dat. Ach, we hebben er leren mee leven, maar ik verkies toch dat het overdag onweert.’

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Hilde Cornelis of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

13 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »