We zwijgen al een tijdje
meer dan even zelfs
In stilte proberen we elkaar te vinden
maar ik ben je zo ontzettend kwijt
Ik vind je niet meer in mijn bed
ik hoor je niet meer in mijn zorgen
Ik voel je niet meer onder mijn huid
Ik huil enkel nog jouw tranen
Dat je ging heb ik je allang vergeven
omdat je terug kwam elke keer
Dat je niet meer kon dat heb ik begrepen
omdat ik ook zo moe was
Maar nu ik je niet meer vast kan houden
Omdat jouw gif alles doodt
wat ons zo dierbaar is
Omdat ik moet zorgen
voor dat wat wij zo koesteren
Kanker
Keihard kanker
Daar kan ik niet van winnen
Ontroerend.
Dank je wel.
Wat een ongelofelijke rotziekte is het….
Mooi beschreven. Blijf schrijven als dat je helpt. Sterkte.
@Janneke. Ik heb net meer gedichten van je gelezen en ben er stil van. Respect.
Pff… heftig en ontzettend mooi!
Groet + hartje, Rolf van der Leest
Bitter maar sterk Janneke!
Dag Janneke, ik lees met plezier steeds meer van je. Hier, op je site, op twitter. Het is allemaal zo wisselend. Soms lief, dan weer indringend, een andere keer gewoon mooi en af en toe zo rauw. Ik ben er stil van.
Dank je wel.
Sterkte,
Marc.