Schrijf mee!
« »

Communicatie, Maatschappij

Ongeloof

7 januari 2015 | 120w | Han Knols | 6 |

Er zaten merels in de bomen, en mezen, mussen, zelfs een enkele gaai.
Ze vlogen allen op toen de schoten klonken. Ik zal niet zeggen dat ze oog hadden voor elkaar, dat hun blikken kruisten, maar onuitgesproken was hun reactie toch eensgezind.
Want het was iets onnatuurlijks dat hier gebeurde, zelfs tussen koud beton en steen.
Ze volgden hun instinct, door een oerkracht ingegeven, dat hun vertelde als iets niet deugde.

Het duurde even voor de sirenes wegstierven; het menselijk gehuil.
Ze landden weer in kale bomen, beschouwden het tafereel.
Ze wisselden blikken, gevuld met vragen en vooral ongeloof.

Boven hen hing een valk stil te bidden. Zonder haat, zonder geloof, zonder vooroordeel.
Die pretendeerde niets, speurde slechts naar prooi.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Han Knols of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

11 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »