Hand in hand lopen we. Althans, zolang er geen stoepjes, boomstammen of bankjes in de buurt zijn. Want dan is ze weg. Laat ze mijn hand los om de grenzen van haar evenwicht op te zoeken. Erop moet ze! En er weer af. Keer op keer.
Toen ze nog klein was, stond ik doodsangsten uit. Ik liet haar handje met moeite los.
‘Pas je wel op? Doe je voorzichtig?’
‘Jaaahaaa mam…’
Nu is bijna 10. Nog steeds klautert ze overal op en weer af. Steeds hoger. Nog steeds vind ik het eng maar ik hou mijn mond, laat haar gaan. En áls ze al valt, dan troost ik haar.
Loslaten en er voor haar zijn, ze zijn eindelijk in balans.
Recente reacties