Zou ik reislustig zijn dan zocht ik telkens nieuwe bestemmingen, maar het ontbreekt mij aan lust en reizen ervaar ik meer als een last.
In die zin zal ik het woord bestemming maar weinig gebruiken. Het is trouwens een oud woord niemand gebruikt het meer. “Waar ga je naar toe dit jaar?”, is de vraag die in het algemeen wordt gesteld. Alsof het vanzelfsprekend is dat je ergens naar toe gaat.
Ik speur nog weleens naar synoniemen en heel vrolijk word ik er nu niet van. Levenslot, destinatie, lotsbestemming, roeping en voorland zegt het zoekresultaat.
Een roeping heb ik het bij tijd en wijlen opdraven als mantelzorger niet gevonden en dus moet ik het noodgedwongen maar beschouwen als een levenslot.
« Redding van een idioot. De voorlopige sjans van zotte Frans.
Weg »
« Redding van een idioot. De voorlopige sjans van zotte Frans. Weg »
Communicatie, Mensen
Levenslot
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Redding van een idioot. De voorlopige sjans van zotte Frans. Weg »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
De eerste zin doet me denken aan “een houten been is niet van steen”. Dat is niet uitnodigend om verder te lezen.
Een verdrietig stukje. Zelf een bestemming mogen kiezen is voor velen zo vanzelfsprekend. Elk jaar op vakantie. Maar denk ook eens aan de mensen die als enige bestemming hebben: beter worden. <3
@Jan, voor mij zou je stukje prettiger lezen als je hier en daar een komma zet en ik vermoed een typo bij wijle(n). Omdat je inderdaad een grote droefheid verspreidt, geef ik je een <3.
Verdrietig goed verwoord stukje.Je krijgt een hartje.
duidelijk en geen vrolijk stukje