Haar antwoord was wat weifelend: “Tja, kinderen, ik weet het niet hoor…”. Ze vertelde over wat ze gezien had bij de zus van haar ex. Hoe daar ruzie was geweest om de kinderen na een scheiding. Hoe er letterlijk om die kinderen was gevochten, nog wel op het schoolplein.
Ik gaf haar tijd.
Na twee jaar was ze zover: ons kinder-avontuur kon beginnen. Het duurde veel langer dan we hadden gedacht, maar eindelijk, na ruim zeven jaar kregen we onze dochter, en vier jaren daarna onze zoon.
We zijn de koning te rijk met hen. Of beter: we voelen ons als koninginnen in een prachtig paleis.
Deze kinderen zijn het antwoord op onze levensvragen. Daarover twijfelen wij geen van beiden.
« Flatus
Het antwoord bestaat niet »
« Flatus Het antwoord bestaat niet »
Column, Familie
Levensantwoord
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Flatus Het antwoord bestaat niet »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recent
- Oud, maar wijs?
- Platero en ik: Om weg vragen
- Spiegelbeeld
- Succes verzekerd
- Verandering
- Maas
- Onder de vleugels
- Fictieve werkelijkheid en werkelijke fictie
- Verre vrede
- Miljoen
Mooi. Eerlijk gezegd was ik helemaal op het verkeerde been bij ‘Tja, kinderen, …’ Ik dacht aan een juf die een klas kinderen toespreekt.
@Inge, grappig, zo had ik het zelf helemaal niet bekeken en gelezen!
mooi Lisette, twee kinderen met twee koninginnen, zo vertel je ook terloops dat het om twee vrouwen als ouders gaat. Hartje
@José, klopt, en inderdaad precies de bedoeling!