In december 1954 was ik ruim zeven jaar oud. Ik zat in de tweede klas van de lagere school. Al weken hadden we regelmatig sinterklaasliedjes gezongen. We wachtten op de komst van Sinterklaas en de Pieten. Ik wist al wel dat hij niet ‘bestond’, maar ik merkte dat sommige klasgenootjes nog zeer gelovig waren en ook bang.
Ineens stonden ze in de klas, Sinterklaas en twee zwarte Pieten. Eén jongen ging heel erg huilen, hij was totaal van streek. Op elk lessenaartje kwamen een paar pepernoten te liggen. Ook was er marsepein.
De onderwijzer gaf de jongen een schouderklopje. ‘Mijn vader zegt dat ik straf van zwarte Piet verdien. Gisteren heeft hij me weer geslagen.’
Ik huilde van binnen mee.
@Jose, wat een ongelooflijke k*tvader. Hartje voor het beschreven aangrijpende. De laatste zin hoeft niet van mij. Je huilt toch wel mee.
Hoi Jose, zou stukje in tt zetten December 1954. Ik zit in de tweede klas van de lagere school. enz. Komt verhaal nog meer binnen. Zou huilende jongentje ook iets meer gezicht geven, uiterlijk of iets waar die door opvalt of juist niet. Laatste zin, jammer, totaal overbodig. Toch hartje. Want het verhaal is het vertellen waard
dank voor jullie reacties, ik zal er nog naar kijken.