Geboren in de jaren dertig, groeide ze op in een gezin van tien. Gedwee volgde ze immer het rechte pad. Ze trouwde, baarde kinderen en sleet haar leven met opvoeden, huishouden en de tuin. Al snel leerde ze zichzelf weg te cijferen.
In tijdschriften las ze over emancipatie en feminisme. Het kwelde haar gevangen geest. In tweestrijd tussen verwachtingen en verlangen, hunkerde ze naar vrijheid, zelfontplooiing en kracht.
Nu, jaren later, heeft ze eindelijk de stap gezet. Vol bewondering volgen de kleinkinderen oma, gezond van lichaam en van geest. Op de karatemat vertoont zij haar kunsten en vecht ze haar ziel vrij met een zwarte band. Als ze het leven over zou moeten doen, deed ze het weer precies zo.
Beste Karin,
Geen betere oefening om je in balans te houden dan karate!
Mooi stukje!
Met vriendelijke groet plus hartje,
Chris
Mooi, maar zou ze die stap achteraf niet heel wat eerder al gezet hebben?
Wauw, die titel is een leuke samentrekking.
@Chris. Hartelijk dank. Wat mooi dat je het woord balans noemt, dat zou iedereen gevonden moeten hebben op een bepaald moment in zijn/haar leven.
@Hay. Dank voor je reactie. De hp is dankbaar. Dankbaar dat ze ondanks twijfel en verlangen tijdens fasen in haar leven, toch de keuze heeft gemaakt om eerst haar “taak” als moeder en vrouw te volbrengen. Maar vooral ook dankbaar dat haar de gezondheid gegund is om aan het einde van haar leven, toch al haar persoonlijke wensen in vervulling te laten gaan. Om die reden zou ze het weer precies zo doen.
@VmetdeVorK. De 120w stukjes zijn vaak een kwestie van schrappen, schrappen en nog eens schrappen. Vandaar dat ik de titel “Karate oma” aan het einde van het stuk wijzigde in “Karatoma”. Dank voor je compliment 🙂