Schrijf mee!
« »

Fictie, Mensen

Geduld

4 maart 2015 | 120w | Stefanie Roels | 10 |

Ik zie hem al maanden. Hij rust steeds met zijn handen nonchalant op de leuning van de brug. Roerloos staat hij daar. In het koffiehuisje waar ik werk, wordt gefluisterd dat hij wil springen, maar er de moed niet voor heeft. De romanticus in mij denkt er echter anders over. Volgens mij wacht hij op haar, wie ze ook moge zijn. Vandaag staat hij ineengedoken, de temperatuur flirt immers met het vriespunt.
Er is bijna geen volk in de bar en ik besluit hem een kop koffie te brengen. Hij schrikt niet als ik plotseling naast hem verschijn. “Ik heb al wat rondgedobberd, maar nu heb ik je eindelijk gevonden.” is wat hij fluistert, voor bij mij het licht uitgaat.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Stefanie Roels of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

6 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »