‘Ik moet mijn oren aanzetten,’ is wat hij vaak zegt de laatste tijd.
Dan pakt hij zijn soloapparatuur, hangt het ene element om zijn nek en legt het andere op tafel. Als de batterij van zijn hoorapparaat niet goed werkt, hoor je een hoge piep. Ik sta er versteld van dat hij die wel kan horen, terwijl hij toch bij conversaties vaak iets mist.
Voor wat hij wel of niet wil horen, gebruikt hij zijn eigen filtersysteem. Soms veinst hij onschuld, maar als het interessant genoeg is, hoort hij het zelfs op de wc.
Lekker handig als je oor op de tafel ligt, dan kun je het familiegesprek afluisteren.
Voor het overige zorgt zijn doofheid helaas voor ongemak en wantrouwen.


Da’s niet tegen dovemansoren gezegd!
Als het echt fout zit, is er wantrouwen van twee kanten; de slechthorende krijgt niet alles mee én de horende meetn dat hij/zij in de veiling wordt genomen.
Geduld, vertrouwen en blijven overleggen, da’s de enige remedie. het duurt soms voor het gehoorapparaat routine wordt.
Met vriendelijke groet plus <3 ,
Chris
Ik vind het een leuk stukje.
Die soloapparatuur is vast een heel erg ouderwets hoorapparaat als het om zijn nek hangt. Die dingetjes zijn tegenwoordig bijna onzichtbaar.
Ja, een treffend stukje. Het begint humoristisch en eindigt alsnog wrang. Maar goed, zo gaat het in het leven soms.
<3