Blijkbaar hebben we allemaal een prima richtingsgevoel. Je lotsbestemming, eindbestemming, onbekende bestemming: halverwege de week maak ik de status quo op en verdomd, ik ben helemaal de weg kwijt. Niet meer dan logisch natuurlijk. Je tomtom, je bijbel of andere graadmeters die je doel voor ogen houden, focussen maar op dat ene punt. Het doel, het resultaat. Daarom maar gauw de wegenwacht gebeld en de Jehova’s op de koffie toe genomen. Of je nou naar 72 maagden of naar Utrecht centraal moet, doet er natuurlijk allemaal geen ene mallemoer toe. En dat, mijn waardige mede-schrijvers, is nou meteen ook weer de charme van het thema. Niet je bestemming maar de weg er naar toe. Koester de reis, niet het doel.

Leuk, al is het mij te non-fictieachtig. Maakt niet uit. <3. Ik geef je twee woorden bonus: ernaartoe behoort aaneen.
Mooi juist, tegeltjeswijsheid in 120 woorden.
Ik zou me meer op de bestemming focussen. Dat geldt tenslotte ook voor je vakantie. Des te meer voor je eeuwige bestemming. Dan kun je die rommelige reis wel handelen.
Maar ik hou ervan om te lezen hoe iedereen verschillend tegen de reis en de bestemming aankijkt. Hartje dus.
Ja, voorpret over de bestemming. Is ook een weg naar de bestemming.
Je associaties bij het themawoord waren blijkbaar ongeveer dezelfde. Of je dat in fictie of nonfictie omzet, vind ik minder belangrijk, als je het maar goed doet. Het hartje laat ik achterwege, want daar schrijf jij niet voor.
Lijmstok,inderdaad de weg naar een doel, een bestemming is belangrijk. Vind ik belangrijk.