De zoete geur van bier herinnert me aan de hooitijd. Mijn anders zo kalme vader verkeerde dan in alle staten. In vijf dagen moest het gebeuren. Een maaidag, drie droogdagen en een oogstdag. Nauwlettend werd het weerbericht gevolgd. Angstvallig werden donderbuien naar een andere bestemming gekeken.
Vol bewondering sloeg ik hem gade. De pezige, bezwete bovenarmen, een rode zakdoek om zijn hoofd geknoopt. Driftig hanteerde hij de riek. Tegen de middag verscheen de pers, tientallen kleine balen spugend op een rij. Daarna reed hij de platte wagen het weiland in. Met hulp van buren en een broer werd het hooi binnengehaald en ik mocht de trekker rijden.
Na afloop dronken ze samen bier. En eens per jaar mocht ik meedoen.
Wat een sfeervol stukje, Karin. Beeldend geschreven, ik zie het voor me. <3
@Karin, de hp is duidelijk de dochter van een boer op wie zij trots is. Liefde voor hem en het land spreekt hieruit. Stel dat je zegt: kleine balen op een rij spugend en mocht ik de trekker rijden, hoe voelt het dan voor jou? <3
Dank Mili voor je feedback en hartje. Hoewel hij helaas niet meer leeft ben ik inderdaad nog elke dag trots op hem.
Ik vind je voorstel “kleine balen op een rij spugend” mooier gekozen dan wat ik nu zelf geformuleerd heb, dus die suggestie zou ik zeker overnemen. Met “en mocht ik de trekker rijden” heb ik wat meer moeite. En “ík” mocht de trekker rijden, het moment waarop ik als tienjarige de hele week gewacht had. Mijn gevoel is dat dit beter uit de verf komt als “ik” direct na het woordje “en” komt.
Dank Nel!
Mooi stukje uit de tijd dat het werk van boeren fysiek zwaar was. Met de mechanisering is de romantiek, maar ook de reumatiek verdween, grapte een oom van mij uit Bergen- Binnen.
Hartje waard!
Chris
Een stukje dat mij gelijk in een andere tijd en wereld plaatst.
Dat is wat je als schrijver wilt bereiken, toch?
@Karin, ik begrijp het. Voor mij klinkt het melodischer en jij legt zo de nadruk op ik gezien hp’s leeftijd. Daar is alles voor te voelen. 🙂
Dank Chris en Jessy!