Soms doet het goed om iemand buiten de deur te zetten.
Soms graaf ik ook graag een kuil voor een ander.
En ja, soms heb ik er plezier in om iemand af te tuigen.
Al die dingen deed ik vandaag, voor en met de kerstboom.
Ik noem dat iemand, want hij (of zij) leeft en ademt. Ik heb hem een mooi plekje gegeven. Achter in de tuin, langs het spoor, naast de kerstboom van vorig jaar. Die lijkt daar aardig geworteld.
Kunnen ze lekker met hun toppen naar elkaar schudden, in de wind. Kijkend naar de treinen die altijd maar heen en weer gaan.
Zonder een meter van hun plaats te komen, groeien ze en worden oud.
Ouder dan ik.
Recente reacties