Het kaarslicht weerkaatste van de gladde kaalgeschoren kruin. Doffe grijze haren leken de plek te omsingelen waar rimpels geen vat op hebben. Achter het katheder probeerde hij de rug recht te houden, ondanks de last van twijfel die de laatste jaren steeds zwaarder leek.
Hij concentreerde zich op de laatste verfraaiingen van de L.
Liefde.
Het zou zijn mooiste miniatuur worden.
Gisteren, toen hij een blik naar buiten had geworpen door het kleine raampje van zijn cel, had hij haar zien passeren. Haar rug gebogen onder het gewicht van het sprokkelhout. Hij had haar meteen herkend, zelfs na al die jaren.
Morgen wachtte de T van twijfel.
Hij kon nog net voorkomen dat een zoute druppel op zijn werk viel.

Mooi beeldend verhaal.
In de tweede zin staat “leken” volgens mij niet op zijn plaats. Ik zou gewoon Doffe grijze haren omsingelden … schrijven
Hans,
Een woord als leek kun je beter niet gebruiken, het haalt de actie weg. Zeg maar gerust dat de last van twijfel de laatste jaren steeds zwaarder werd of was.
Ik vind het een mooi stukje, vandaar een hartje.
Invalshoek vanaf de tonsuur!
Mooi sfeervol stukje!
Hartje waard!
Chris
Prachtig, @Han Een bijzondere invulling van het themawoord.
<3
Twee keer ‘leken’ / ‘leek’ is wat veel.
Actie is niet bedoeld in dit stukje, dus als ‘leek’ vertraagt, lijkt 🙂 me dat prima.
Ik volg de reactie van Hekate.
Dank voor de reacties.