Ik ben Ratatoskr: de eekhoorn op de stam van Yggdrasill. Bedrijvig ren ik langs de levensboom. Als boodschapper heb ik nooit rust.
In de kruin zit Vidofnir: de adelaar. Hij is het symbool van licht, maar ik breng scheldwoorden van hem over naar zijn tegenhanger: de draak. Nidhogg knaagt voortdurend aan de wortels van mijn habitat. Hij is het duister en scheldt nog nijdiger.
Ik hoopte dat als ik trouw de boodschappen zou overbrengen tussen deze twee polariteiten, ze uiteindelijk gingen begrijpen dat de wereld niet louter licht of duister is.
Zuchtend kom ik tot de conclusie dat er altijd extremisten zullen zijn. Ik wil stoppen met rennen en in het midden blijven: eindelijk rust vinden in mijn hectische bestaan.
Een mooie start van een symbolisch verhaal, dat aangenaam leest. De laatste alinea komt voor mij niet helemaal goed uit de verf, erg direct en doet afbreuk aan de symboliek. Het komt denk ik door het woord ‘extremisten’. Ik begrijp je verwijzing, maar zou ‘onrecht’ op die plaats niet beter zijn. In combinatie met je laatste zin lees ik dat de hp zelf het slachtoffer van een extremist is geworden. Of bedoel je dat ook? <3
Wat een mooi verhaaltje! 🙂
Karin,
Ik heb expres extremisten gebruikt omdat licht (de adelaar in de kruin van de boom) en donker (de draak aan de wortels van de boom) twee polaire tegenstellingen zijn. De eekhoorn rent in dit mythologische verhaal van de een naar de ander om hun boodschappen aan elkaar door te geven en is daardoor volgens mij het slachtoffer doordat zijn leven door die twee uitersten wordt bepaald. Ik heb expres extremisten gebruikt om er een maatschappelijke context aan te geven. Als mens (en eekhoorn) ben je volgens mij het beste af als je een rustpunt tussen twee extreme krachten in kunt vinden, wanneer je inziet dat niet alles zwart of wit is, maar genuanceerd en grijs.
Karin en Hekate,
Bedankt voor jullie reacties
laveren tussen de adelaar en de draak zal niet altijd rust geven, het midden houden tussen extremen valt niet altijd mee