Schrijf mee!
« »

Fictie, Liefde, Mensen

Bestemming: onbekend

12 januari 2015 | 120w | Likaiar | 5 |

Ik zet een voet in de trein. Ik kan nog terug, ik kan nog blijven.
Maar er is niets meer voor mij hier, er is niets om voor te blijven.
De fluit gaat en ik zet snel mijn andere voet in de trein. De deuren sluiten achter me. Dit is het.

In mijn hoofd hoor ik nog steeds zijn stem die me vraagt om te blijven. Om te blijven voor hem.
Ik staar uit het raam naar mijn oude leven, wat langzaam in de verte verdwijnt. Ik heb geen spijt.
Ik sta op en ga in de stoel tegenover mij zitten, vooruit kijkend in de toekomst. Op het station had ik niet op het bord gekeken.
Het kan alles zijn.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Likaiar of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

4 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »