Sinds ik mijn rijbewijs heb rijden mijn vader en ik niet zo heel erg vaak meer samen.
Vroeger, toen ik nog thuis woonde was dat natuurlijk anders.
Mijn vader hield hele discussies (lees: monologen) met zowel zijn medeweggebruikers als met onze lieve Heer. Laatstgenoemde kwam ook vaak ter sprake in de verbale uiting van frustratie richting het verkeer, de verkeersborden, het wel of niet schijnen van de zon en vrijwel alles wat zich op zijn pad bevond en niet snel genoeg (uit de weg) ging.
Ook werden zijn behulpzame aanwijzingen, hoe enthousiast hij ze ook overbracht, zelden gewaardeerd.
“Snap jij dat nou?” vroeg hij ons dan.
Natuurlijk snapten we het. Iedereen snapte het.
Maar je durfde geen ja te zeggen.
« Op de bon
Bewijs of geen bewijs, dat is de vraag… »
« Op de bon Bewijs of geen bewijs, dat is de vraag… »
Familie
Auto
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van leon of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Op de bon Bewijs of geen bewijs, dat is de vraag… »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Leuk verteld. Ik kan me zo’n ‘assertieve’ chauffeur heel goed voorstellen en ken er trouwens ook zelf voorbeelden van. 😉
<3
Dank je! Ja, mijn vader is een geval apart achter het stuur. Het was in ieder geval nooit saai 😉