Hij zit zoals altijd aan het hoofd van de tafel. Dominant aanwezig: Appie.
Een ongenode gast. Het heeft geen zin om de deur op slot te doen, hij komt toch.
Ja, we lachen ook om hem. Anders houden we het niet vol.
‘Appie is er weer,’ zegt oma als opa klaagt: ‘De wc-bril is vierkant, daar kan ik niet op zitten.’
‘Dat is je kont ook. Zitten!’
Hij giet de volledige inhoud van de juskom op zijn bord en zoekt het bestek dat ie in zijn handen heeft.
Appie Alzheimer komt al lang niet meer. De spanning is weg tijdens kerst. Het hoofd van de tafel blijft onbezet; Appie heeft wel twee mensen in zijn kielzog meegesleurd: opa én oma.
Wederom heel raak en mooi!
@Ewald. Dank je!
Een haast poëtische beschrijving van een enge ziekte. En nu maar hopen dat Appie de volgende generatie niet komt bezoeken.
Alzheimer komt soms om het hoekje kijken als een glibberaal