Tegen half vijf. Ik stop een schone zak in de stofzuiger. Telefoon gaat af. Tis Dr. Frank. Hij is nu in het ‘fort’ en wil mij spreken in mijn dorpscafé. 83 jaar, pacemaker, slechte oren. Scherp verstand … Classicus.
Stoempt binnen met zijn indrukwekkende gestalte. Natuurlijk ben ik op tijd. Ik vertel over mijn toegepaste kunst op de Toren in Sas. Hij bestelt twee ‘Oude Klare’. We branden los. Voorheen heeft hij mij meermaals straf vaderlijk toegesproken. Frank, huisarts in ruste. We delen wederwaardigheden over ons beider kinderen. Dan gaat het over afleggen:
‘Dank voor de varkenskoteletten, sterkte. Ik bel meneer pastoor!’ Knarst het volgende Hof op. Handen wassen met keukenzeep. Een Meiske ter wereld brengen.
Zij brengt ons twee pinten.
Sunlight of groene zeep, wie zal ’t zeggen.
Een soort dr. Vlimmen, maar dan voor mensen?
Zo’n beer heb ik in Blerick meegemaakt. Op z’n negentigste zwom hij ’s winers in de Maas. Alleen alcohol, daar had hij de pest aan.
Beetje rommelige intro, verder een leuk stukje.
met vriendelijek groet,
Chris