Twee uur.
Twee luttele uren in dit verdomde pak. Waarom leek dit een goed idee?
Contact met de buitenwereld zit er nu niet meer in, gok ik. Misschien maar beter zo. Dit is toch meer een solitair moment.
Het is moeilijk om het uitzicht niet te waarderen vanaf hier. Haar schoonheid is immers oogverblindend. Een weelde aan kleurrijke tinten siert haar: azuurblauw, olijfgroen, kastanjebruin en her en der een strook fluweelwit.
Daar beneden was deze situatie nooit voorgekomen. Daar beneden had zij mij beschermd, zoals zij al haar telgen beschermt. Een moeder pur sang is ze, moeder aarde.
Niets meer aan te doen nu. Dit pak wordt mijn tombe. Ik zal worden verzwolgen door dit vacuüm, zwevend door het luchtledige.
Ruimtereisje?
Aardig stratosferisch schetsje!
met vriendelijke groet,
Chris
Ik vind het eerlijk gezegd niet overkomen als de gedachten, laat staan gevoelens van iemand die bijna zijn laatste adem heeft verbruikt. Daar vind ik het veel te beschrijvend voor.
Prachtig beschreven! En dat dromerige, niet (meer) in paniek zijn, komt natuurlijk door het toenemende zuurstofgebrek.;)
Met dat in gedachten zou je wel de eerste zin kunnen veranderen: de persoon niet in een tijdsberekening laten denken…