Tijdens het kijken naar die adonis, lig ik naar lucht te happen. Ademloos zoeven mijn fantasieën door het luchtledige. Was hij van daar, maar hier. In de werkelijkheid is het een te verlangen tijd. Helaas blijft hij daar in de luchtledigheid. Ik houd mijn armen wijd gespreid, voor hem tot in de eeuwigheid. In mijn dromen gaan wij samen de wolken bevolken. Ons samenzijn is zo bijzonder, het is gewoon een wonder. We liggen wat te mieren, ben aan het spelen met zijn spieren. We bereiken ons hoogtepunt. Boem, afgelopen die stunt. Terug in de realiteit, nou ben ik hem kwijt. Ik had het toch moeten weten, door te weinig lucht in te ademen raak ik zelf opnieuw totaal luchtledig.

Slap tekstje. Het lijkt er op of je een her en der rijmend gedicht hebt omgewerkt tot prozaverhaaltje.
met vriendelijke groet,
Chris
Reactie op C.P.Vincentius.
Chris, het is je goed recht om je eigen mening te hebben. Echter jouw reactie is behoorlijk neerbuigend. Je geeft de indruk alsof je zelf de schrijver van het jaar bent.
Toch een vriendelijke groet.
ThoMas
jammer dat er zo wordt gereageerd. Ik ben het helemaal niet met Chris eens en vind het juist een prachtig verhaal om te lezen. De rijm zorgt op de juiste stukken dat je juist meegesleept wordt door het verhaal en met een klap op het eind ben je weer terug in de werkelijkheid.
Beste Thomas,
Ik reageer op het verhaaltje in twee regeltjes. Die gaan over het verhaaltje. Nergens breng ik mezelf te berde. Dat ik de indruk wek alsof ik de schrijver van het jaar ben, is jouw bedenksel.
Met vriendelijke groet,
Chris
Het zou misschien beter overkomen als je het niet als één blok tekst had geplaatst. Dat leest niet fijn. Het rijm komt zo ook niet tot zijn recht.
Hay van den Munckhof, dank voor je opbouwende opmerking. Daar heb ik tenminste wat aan. Voor een volgende keer misschien. Dank je wel.
Mooi en inspirerend. Ga ermee door!