“De reuzenoctopus zoekt naar de perfecte plek om haar eieren te leggen. De komende zes maanden zal zij ze bewaken en verzorgen. Niet één keer verlaat ze haar hol. Als uiteindelijk haar kroost geboren wordt, sterft zij van honger en uitputting.“ David Attenborrough verhaalt over het leven van een achtarmige mama en ik vraag me af hoe mijn wereld eruit zou zien als ik zo’n moeder had.
Wat zou er van mij terechtkomen zonder opvoeding? Is het beter om de wereld naïef als een octopusbaby tegemoet te treden, of is een gedegen voorbereiding een ‘must’ om te overleven? Hoeveel liefde moet je hebben, om te sterven voor je kinderen? Eén ding weet ik zeker: alleenstaande moeders hebben het niet makkelijk.
Recente reacties