Misschien wil ik niet aan defibrillator denken en schuif als afleidingsmanoeuvre daarom een oud themawoord naar voren, percolator, hoewel dat ook weer nergens op slaat, behalve dan, dat je er een speciaal kopje koffie mee kan zetten.
Wat er op rijmt, ook zoiets, dat ik niet in grootte, kleur, smaak, 100% weekmakervrij op mijn nachtkastje heb liggen als oma zonder opgespoten lippen, zowel boven de kin, als ver daaronder,
achter de rits, laat staan aan mijn muur heb hangen, hoewel dat voor de oudere liefhebsters onder ons een opstekertje kan zijn, wanneer vergeetachtigheid het ‘warme plekje’ laat inslapen.
Een goed kloppend hart klinkt zo gewoon, dat ik er niet aan moet denken dat rikketik er evengoed doodgewoon vandoor kan gaan.
Ja, het lijkt zo vanzelfsprekend. Maar wat een mooi orgaan is ons hart toch.
Beste schrijvers, na het eten gaan genieten van jullie verhalen. Stuk voor stuk bijzonder! Nu aan de late koffie. Hgr. Mir.
@Mir mooie mijmering…