Schrijf mee!
« »

Fictie, Mensen, Studie & werk

Ontlading

11 juni 2014 | 120w | Irma Moekestorm | 12 |

Mijn handen beven. Ik krijg de zenuwen van die man.
‘Kijk wat je doet,’ striemen zijn woorden, ‘als je zo trilt, kun je het hier op de OK wel vergeten.’
Zijn gezicht gaat grotendeels schuil achter het kapje dat hij draagt, maar zijn ogen spreken boekdelen.

Dag in, dag uit word ik door hem getergd. Hij zorgt er wel voor dat niemand het merkt.
Ik ben bang voor hem, sterker: ik haat hem.
Hij weet het, sterker: hij geniet ervan.

‘Dat wil arts worden,’ schampert hij weer denigrerend.
De adrenaline pompt plots door mijn aderen. In een opwelling grijp ik de defibrillator die vlak achter hem hangt en net voor ik het apparaat inschakel plaats ik het tegen zijn rug.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Irma Moekestorm of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

10 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »