Mijn handen beven. Ik krijg de zenuwen van die man.
‘Kijk wat je doet,’ striemen zijn woorden, ‘als je zo trilt, kun je het hier op de OK wel vergeten.’
Zijn gezicht gaat grotendeels schuil achter het kapje dat hij draagt, maar zijn ogen spreken boekdelen.
Dag in, dag uit word ik door hem getergd. Hij zorgt er wel voor dat niemand het merkt.
Ik ben bang voor hem, sterker: ik haat hem.
Hij weet het, sterker: hij geniet ervan.
‘Dat wil arts worden,’ schampert hij weer denigrerend.
De adrenaline pompt plots door mijn aderen. In een opwelling grijp ik de defibrillator die vlak achter hem hangt en net voor ik het apparaat inschakel plaats ik het tegen zijn rug.
Wat een lef! Al was het je laatste wapenfeit, dit lucht meer op dan honderdtwintig maal honderdtwintig woorden.
<3
@ Irma. Vast een kerel die thuis niets te vertellen heeft. Of veel aandacht tekort komt. Of toch die ‘Wasman liebt das neckt sich! Hoe dan ook een enorme eikel….. Tja alles zit in het leven. Toch wel benieuwd hoe het afloopt Irma. Hgr. Mir.
Wha wat een opgekropte frustratie… dat er in een keer uitbarst!
Poe! Ik moet zeggen, ik kreeg de neiging het zelf al te doen (nog voor ik het slot las, maar met het thema in gedachten) 😉
@irma ik ben blij dat jij als columnist niet zo door je redacteur wordt getergd, want dan voel ik het einde naderen ……
Best een schokkend stukje :). Bedankt voor de grappige reacties. Enne @Jelstein: je weet natuurlijk niet hoe ík daar over denk 🙂 🙂
Ja, hier is wel sprake van ontlading.
@Irma spannende ontlading
Gooi het er uit!
Hoi Irma,
Ik heb gisteren ook een stukje gepost met de titel Ontlading. Nu kwam ik dit stukje tegen. Spannend ja!