Weet je nog dat je zei, het kan altijd slechter?
Ik heb je op je woord geloofd. Nu moet ik je zeggen ik geloof niet dat het slechter kan.
Ik ben boos. Ik wil jouw hand in de mijne, je baard in mijn nek. Ik wil je horen zeggen dat het beter wordt.
Maar ik sta hier alleen, mijn hoge hakken tussen de kiezels te praten met jou onder die boom waar jij wilde liggen.
Ik weet wat je zegt, ik hoor je stem. Ja, je hebt gelijk.
In mijn zak voel ik jouw mosterd zaadjes. Die zullen me niet rijk maken. Je hebt alweer gelijk.
Ze doen me wel aan jou denken. Na tien jaar nog altijd bij me.


verdriet slijt niet! mooi stukje