Hij was koud terug van een bezoek aan haar, in het Siberische Irkoeksk, alwaar zij hem heftig had bemind. ‘Ze heet Anna Andrejevna en ze houdt van me,’ zei hij beslist. ‘Ik wierp een blik op haar en… zo mooi, haar mond, haar mond zo donkerrood, haar oogopslag een leverstoot,’ stamelde hij.
Ik begreep het.
Op de bruiloft, een jaar later, dronk ze iedereen onder tafel, zong hartverscheurend mooie, weemoedig Russische liederen en huilde daar prachtig bij.
Ik verloor hem een jaartje uit het oog, maar gister zag ik hem terug.
Zijn Anna Andrejevna kon niet aarden in Nederland. Hij zelf vond het trouwens hier ook wat aan de enge kant.
Daar zal hij in Siberië geen last van hebben.
Beste MarkvanRoosmalen, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag, bijvoorbeeld op ons schrijversforum. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie