We kenden haar van jongs af aan niet anders dan dat er âiets niet goed wasâ in haar bovenkamer. Zij was een lieve vrouw maar nogal wazig en haar verhalen waren als langspeelplaten waar een kras in zat. Immer dezelfde kwalen, het open been, haar acute reuma-aanval van tig jaar geleden. Een normaal gesprek voeren was onmogelijk. Dat ervoer ik altijd als een enorm gemis. Een leuke moeder-dochter band? Vergeet het maar!
Op haar vijfenzeventigste, toen ik al bijna vijftig jaar was, kreeg mijn moeder haar eerste kleine tia. Tot mijn grote verwondering kon zij daarna normaal communiceren. De tia had blijkbaar iets gereset. Helaas stierf ze een jaar later. Maar het laatste âgoede jaarâ met haar blijf ik koesteren.
Wat zijn hersenen toch bijzonder, dat zoiets zomaar kan gebeuren. Fijn dat je toch dat ene jaar kreeg met haar đ
Hoe wonderlijk kan het leven zijn en lopen @Gerda
Dank @Mirand La en @Levja. Voor de <3tjes en reacties.
Heel bijzonder, Gerda <3
Oh dat is wel iets bijzonders zeg <3
Zo kreeg je toch even de moeder die je zocht
Dank voor de hartjes @Hilde @Inge @Jose.
Het was heel bijzonder om dit mee te maken.