Schrijf mee!
« »

Mensen

Pennenvriendin

1 maart 2014 | 120w | Benny Bielen | 8 |

We zaten samen in de klas. Op nauwelijks twee meter van elkaar. Altijd weer zaten we te grappen en te grollen, we sleurden de groep mee en hadden over alles een uitgesproken mening, die we met veel vuur verkondigden.
Alleen, als het over onze diepste gevoelens ging, dan zwegen we. Dan schreven we elkaar ellenlange brieven. Over mensen en dingen die we graag hadden. Maar nooit een woord over onszelf, wat we voor mekaar voelden. Goede raad met betrekking tot anderen, dat wel, maar nooit voor onszelf. Drie jaar hebben we in stilte gedacht: hoe zit dat nu eigenlijk tussen ons? En toen schreef je ineens: ik kan dit niet meer aan. Nooit heb ik nog iets van jou gehoord.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Benny Bielen of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

1 reactie

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »