In paniek grabbel ik in mijn tas. Weg smartphone. Wanneer gebruikte ik hem voor het laatst? In mijn bovenkamer floepen de verkeerslichten aan en uit. Raak ik de greep geleidelijk aan kwijt op wat er zich afspeelt in mijn brein? Treed ik in de voetstappen van mijn dochter? Tenslotte ben ik de drager van genetisch materiaal wat bij haar schizofrenie veroorzaakte.
Ik denk aan haar noodkreet die ze onlangs op Facebook plaatste: ‘Wie ben ik? Ik ben nog minder dan een mens met al mijn onzekerheden en angsten.’
Op mijn werk praat een collega gekscherend over ‘halfies’. In West-Friesland hebben ze het over ‘een tikkie tekort.’ Hoe noemen ze dan mensen wier brein optimaal functioneert? Heelies? Of superieur ras? Stemwijzer…
« Eindelijk iets
Lezen in Het Land »
« Eindelijk iets Lezen in Het Land »
Column, Familie, Liefde, Maatschappij, Mensen
Onmens
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van GeertjePaaij of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Eindelijk iets Lezen in Het Land »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Lieve Geertje, wat verdrietig om te lezen dat je nu ook aan jezelf gaat twijfelen. Het is niet jouw schuld. Ook niet een klein beetje. Echt niet. Het is een k**situatie waar je geen grip op hebt. Blijf schrijven. Dat helpt jou en dat kun je goed.
Hi @Lousjekoesje Tja, soms bekruipt me de paniek (bij sommige vrouwen openbaart schizofrenie zich pas als ze ergens in de 40, 50 of 60 zijn. Schuldig voel ik me niet zozeer, wel soms gekwetst door vooroordelen van de omgeving: ouders zijn opvoedkundige klunzen, eigen schuld of het negeren van mijn dochter omdat ze toch ‘gestoord’ is.
Twee hartjes. Voor jou en je dochter @Geertje
Hi @levja Dank je wel. Ik koester ze!
Ja, zulke opmerkingen doen pijn. Nog een hartje dan.
Ook al wordt het soms gedacht, er bestaan geen ‘mindere’ mensen