Twintig jaar geleden was er de tournee van het gezelschap waar ik door enkele publicaties lid van was geworden, de Academie van Ambulante Wetenschappen. Ik stelde er een eer in bij elk optreden een nieuwe tekst te hebben en dat lukte. Zelfs die ene keer waarin terwijl ik aan het typen was mijn jonge overbuurvrouw het nodig vond met de gordijnen open in ondergoed door de kamer te dansen. Mijn pc stond naar het raam gericht. “Het bevordert de concentratie niet,” zei een medespreker die ik vertelde onder welke omstandigheden mijn stuk die dag tot stand was gekomen, trefzeker. Half zes af, om acht uur moest ik weer ergens in Het Land zijn.
Mijn buurvrouw kwam er niet in voor.
« Onmens
Het is lente, de knoken komen uit »
« Onmens Het is lente, de knoken komen uit »
Cultuur, Maatschappij
Lezen in Het Land
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van André de Raaij of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Onmens Het is lente, de knoken komen uit »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Andre, leuke anekdote, mooi beschreven
Grappig, sterk doorzettingsvermogen dus 😉