Schrijf mee!
« »

Fictie, Mensen

Eindelijk iets

24 februari 2014 | 120w | G.J. van Gisteren | 9 |

Het is warm noch koud, ze is boos noch vrolijk, haar gelaat is mooi noch lelijk. Alles proeft naar niets en balancerend langs de afgrond van licht en donker is niets wit noch zwart. Gelaten beseft ze dat verleden en toekomst nooit meer kleur dan grijstinten toestaan. Ze heeft geen vrienden en niemand neemt de moeite haar vijand te zijn. Onzichtbaarheid maakt haar opvallend onopvallend. Doofstom negeert de wereld haar, wanneer ze geluidloos schreeuwend haar zinloosheid ventileert.

Het is te laat om iets te worden, nu ze niets meer is. Leeg maar doelbewust openen haar ogen zich voor het eerst. Starend naar haar pijn wordt ze koud en warm, lelijk en mooi. De duisternis kleurt rood en smaakt naar meer.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van G.J. van Gisteren of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

2 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »