Huize de Rustenburg gaat sluiten. Mevrouw Vermeer leest dat ze gezien haar ‘Zorgzwaartepakket’ weer zelfstandig moet gaan wonen. Had ik die rollatorrace maar niet moeten winnen!
Zij is nog uit het ouderwetse feministische hout gesneden, ze liep mee met de Dolle Mina’s met het spandoek ‘wij willen recht en geen aanrecht.’
Mevrouw Vermeer wil nu weer actie voeren. Haar kleinzoons helpen met het maken van affiches.
In optocht gaan de ouderen naar het gemeentehuis, naar burgemeester Kist; oma Vermeer loopt voorop.
Hij krijgt een petitie met 126 handtekeningen aangeboden. De tekst luidt: ‘wij laten ons niet kisten.’
Burgemeester Louis Kist begrijpt de hint: ‘over mijn lijk mevrouw.’
Als ze weer thuis is bakt zij een taart. Toch handig zo’n aanrecht!
Leuk stukje! (En slotconclusie 😉 )
Mijn oma schreef haar klachtbrieven altijd in dichtvorm. Zo heeft ze bijv. een invalideparkeerplaats gekregen.
Leuk José, goeie actie 🙂