‘Het gaat echt niet meer.’ had hij gezegd, ‘Ik vind je nog steeds leuk en je bent een pracht van een vrouw, maar dit was een slecht idee. Maandag vertrek ik.’
Onthutst had ik hem aangekeken, terwijl ik tranen voelde prikken. Hij had mij in de tuinstoel geduwd en was op zijn hurken voor mij gaan zitten.
‘Dit hadden we moeten weten. Het is ons hiervoor ook niet gelukt.’
Nu sta ik in de keuken en staar naar buiten. Hij is er nog steeds, alsof er niets gebeurd is. Ik slik de opkomende tranen weg, wrijf over mijn buik en hoop dat hij zich bedenkt. Het moet! Wij hebben hem nodig. Plots staar ik naar het messenblok op het aanrecht …
Haha, jij ook al? Zie mijn stukje ‘Pats’.
Hiervoor is 1 woord.
@Lousjekoesje : bedankt, aangepast 🙂 en ik lees even …
opkomende dreiging, mooi geschreven
@José van Rosmalen : bedankt!
Intrigerend @Stefanie.
@Desiree Felen : dank je