Ik kijk naar het lijstje dat alsmaar langer wordt. Ja, ik weet het, ik moet er niet over zeuren: ik moet er gewoon aan beginnen. Hoe langer het wordt, hoe minder overzichtelijk. En daar heeft de autist in mij een gloeiende hekel aan. Ik heb nood aan structuur, dat is een feit. Maar nog meer aan een zachte hand die me voorzichtig maar dwingend bij de oren trekt, me over mijn ‘bolleke’ aait en de richting aangeeft.
Elke morgen is er het voornemen: vandaag laat ik me niet van de wijs brengen. Elke avond is er de vaststelling: ik heb me tóch van de wijs laten brengen. Het is genoeg geweest, nu zeg ik ‘neen’. Neen, morgen zeg ik ‘neen’.
« Rijstpap met houten lepels
De man in de tent »
« Rijstpap met houten lepels De man in de tent »
Column
Morgen!
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Benny Bielen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« Rijstpap met houten lepels De man in de tent »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
En elke dag is er weer een morgen …
ach ja, morgen is weer een dag 😉
Ah ja, morgen wordt altijd alles beter 🙂
‘hoe minder onoverzichtelijk’ is volgens mij een ontkenning te veel.
@Inge: Ik heb er mijn hoofd op gebroken, ik voelde dat het niet goed zat maar vond de fout maar niet. Dikke dankuwel!
Het eerste woord van de laatste zin vind ik ook een neen te veel. Verder een mooi stukje!
Mooi stukje. Het lastige is dat een handeling uit verschillende stappen bestaat: zien dat er iets moet gebeuren, beslissen dat het moet gebeuren, bedenken hoe het moet gebeuren en het daadwerkelijk doen. Dat maakt een enkele handeling al onoverzichtelijk, laat staan een heel lijstje.
@Benny, leuk verhaal, goed geschreven.