Telkens als ik de man wat vroeg zei hij niets, ook al probeerde ik hem met vragen uit de tent te lokken.
Zijn tent, die midden op het terrein stond en het grootste deel van de dag dichtgeritst zat. Soms als het heet was, hoorde je de rits opengaan en kwam de man eruit, ging op een klapstoeltje zitten en keek wat in het rond. Op die momenten ging ik naar hem toe en vroeg hem of ik hem ergens mee kon helpen.
Na enkele weken verbrak hij zijn zwijgen. Hij grijnsde ietwat verlegen. Ik zag de aanslag van nicotine en drank op zijn tanden. Hij vroeg me of ik hem wat papier wilde brengen: zijn boek was bijna klaar.
schitterend!
Dit is echt een leuk stukje!
Die laatste zin vond ik een tikkeltje verwarrend, maar desondanks <3 + <3. 😉
Ja ik zou die laatste zin in een paar losse zinnen breken. Maar inderdaad leuk, mooi beeld van de stereotype schrijver 🙂
@Hilde @Johanna @Hay @Inge tnx. Ik heb de laatste zin in drie stukken gehakt… is hij zo beter te lezen?
Ja, beter. Hoewel ik nu eigenlijk denk dat ‘Hij opende zijn mond.’ beter helemaal weg kan 🙂
Morgen Mas,
Hartje 12 voor jou.
Ik kan mij ook zo goed in de man inleven.
Hartelijke groet, Miriam.
Hai Hay!
Ik begrijp je volledig!
Hartelijke groet, Miriam.
letterlijk uit de tent lokken!
@Mas, een goed verhaal, maar ik denk dat het beter geschreven zou kunnen worden. Zeker door jou.
– Telkens als ik de man wat vroeg zei hij niets. Ook al probeerde ik hem met vragen uit de tent te lokken.
Van deze twee zinnen is gemakkelijk één zin te maken. Zoals het er nu staat, voegt de tweede zin op zich niets toe. En later in het verhaal wordt duidelijk dat die vraag telkens bestond uit het aanbod of de ik de hem ergens mee kon helpen.
– Zijn tent, die midden op het terrein stond en het grootste deel van de dag dichtgeritst zat.
Deze zin loopt niet goed.
De komma na tent, gevolgd door het woord die, doet vermoeden dat er een bijzin volgt. Dat die eindigt met een komma en dat dan de rest van de zin volgt.
– Soms als het erg heet was, hoorde je de rits opengaan en kwam hij eruit,
De rits is het onderwerp van het deel van de zin voor de komma. Hij lijkt daarom naar de rits terug te verwijzen.
– Na enkele weken verbrak hij zijn zwijgen. Hij opende zijn mond.
Die tweede zin lijkt overbodig te zijn. Wanneer iemand praat opent hij zijn mond. Het is niet altijd gezegd dat je iemands tanden kunt zien wanneer hij praat.
De ; zou beter een : kunnen zijn, vanwege de verklaring.
@Ineke tnx voor je opmerkingen. Met veel ervan ben ik het eens. Hier en daar wat aangepast. De komma achter “Zijn tent” staat er om even een rust in het voorlezen aan te geven. Ik zou niet weten hoe ik dat anders moet aangeven en zonder komma lees je te vlot door. De laatste drie zinnen was oorspronkelijk een zin, maar die liep net lekker. Je ziet vaak dat wijzigingen aan zinnen ook wijzigingen aan eerdere zinnen noodzakelijk maken. Zo ook hier met die mond. In eerste instantie stond er dat hij zijn kaken op elkaar hield. Dan klopt het dat eindelijk zijn mond open gaat etc.