‘En jij dan, Hubertus. Hoe was jouw dag? Vertel op.’
‘Ja, dat zal je niet…’
‘Drink je glas leeg. Krijg je er nog een.’
‘Ik was vanochtend in het bos aan het jagen. Komt er een klein meisje op me af – rond brilletje, rood mutsje – met een vreemd verhaal over haar oma die door een wolf was opgevreten.’
‘Krijg nou wat!’
‘Ja, maar ze wist me te overtuigen en dus ging ik met haar op zoek naar dat monster. En jawel hoor, er lag er een met een verdacht dikke onderbuik onder een struik te snurken. Ik nam mijn mes, reet zijn harige pens open en hielp oma eruit. En na wat mond-op-mondbeademing…’
‘Leefde ze nog lang en gelukkig. Proost.’


Je maakt mij aan het lachen, Harrij.
Dat doet me plezier, Mathilde. Een lach doet meer dan duizend gedachten.
:-)Die gedachten kwamen toch weer na de lach.
Dat komt ervan als je naar grootmoeder koekjes gaat brengen. Gelukkkig was daar de jäger-jagerHarrijman.
#jäger-jagerHarrijman
voor wie geen onderbuik meer veilig is – gelukkig (?) is het maar een sprookje
Haha leuk, Harrij! <3
Dank je, Nel – ook voor je hartje.
Leuke vondst!
Dank je, Karin. Die vondst werd vannacht bij mij ingevlogen.
Ik probeer het, maar het lukt mij niet.
Die brede grijns te onderdrukken.
Dank je, Henk. Die brede grijns is je van harte gegund.
mooie variatie op het sprookje!
Dank je, José.