Schrijf mee!
« »

Fictie, Liefde, Mensen

Krassen

8 juni 2014 | 120w | Inge Hulsker | 7 |

Langzaam laat ik mijn vingers over de groeven gaan. De oude eettafel die zoveel heeft meegemaakt. Het heeft iets triests om hem hier te zien staan, als een stuk oud vuil afgedankt.

‘Weet je zeker dat het die van jullie is?’ vraagt hij.
Ik knik. Aan de rand heb ik mijn plekje al gevonden. Waar ik altijd zat, heb ik mijn initialen erin gekrast. En nog kleiner, bijna niet zichtbaar, maar wel voelbaar, staan zijn initialen eronder.
‘Het is veertien jaar geleden dat mijn ouders deze tafel wegdeden. Op de dag dat ik jou voor het eerst ontmoette. Hij is nog net zo mooi.’

‘Hij ziet er niet best uit. Zullen we maar gewoon een nieuwe tafel kopen?’ vraagt hij.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Inge Hulsker of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

6 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »