Een kamer met uitzicht geeft een fijn gevoel. Kun je dat ook voor je léven boeken? Soms lijkt alles zo grijs en donker dat het onder de dekens nog lichter is.
In de buitenwereld word ik begrijpend of luchtig bediend van al dan geen nieuwe inzichten, die ik langs me heen laat gaan. Lieve mensen, praatjes vullen geen gaatjes. Bovendien ben ik niet op zoek naar doelen, ik wil gewoon het liefst niet meer voelen.
Aan een zwart gat zit geen begin en geen eind. Het is net een vissenkom waar de goudvis gek in wordt. Iedere dag weer: rondjes en rondjes.
Slapen, draaien en weer slapen. Geen zicht, geen vooruitzicht. Geen einde in zicht.
Moedeloos ben ik er van.
« Maak me niet wakker!
Het jongetje dat mama zei »
« Maak me niet wakker! Het jongetje dat mama zei »
Communicatie
Hoofd zonder uitzicht
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Louise of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
-
Op 14 december 2014 om 21:58 zei José van Rosmalen:
Het kan malen, dat weet ik, dan zie je de uitweg alsmaar niet
-
Op 15 december 2014 om 12:28 zei Lousjekoesje:
Wat verdrietig! Mooi beschreven.
Reageren
« Maak me niet wakker! Het jongetje dat mama zei »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recent
- Oud, maar wijs?
- Platero en ik: Om weg vragen
- Spiegelbeeld
- Succes verzekerd
- Verandering
- Maas
- Onder de vleugels
- Fictieve werkelijkheid en werkelijke fictie
- Verre vrede
- Miljoen
Beste Louise, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag, bijvoorbeeld op ons schrijversforum. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie