“Kun je dan nu gewoon meelopen” siste hij in mijn oor. Ja, dacht ik bij mezelf, bekijk het maar. Ik trok mijn arm uit zijn toch al slappe kantoorhand. “Flikker toch op!” riep ik tegen hem “Ik werk hier verdomme alleen om geld te verdienen. Ga nu in hemelsnaam niet geloven dat ik mee ga doen aan jouw kinderachtige spelletjes.”
Chagrijnig liep ik door de donkere gang naar mijn werkplek, midden in de klas. Of eigenlijk kantoorruimte. Achter me hoorde ik zijn voetstappen, steeds sneller.
Met die kleine gore varkenspoten kon hij mijn tempo letterlijk niet bij benen. Plotseling stopte ik met lopen en stak mijn been uit. Daar rolde hij over de vloer, die eikel van een financieel manager.
Recente reacties