‘Hou je van haar?’ vroeg ze. Hij gaf geen antwoord. Zoals hij daar op de bank zat kon ze hem niet goed zien. Door het tegenlicht zag ze alleen zijn silhouet. Zijn krachtige kaak tekende zich scherp af in het laaghangende aprilzonnetje. Hij boog zich voorover en pakte zijn glaasje wijn. ‘Scheiden’, murmelde ze. ‘Ik zag het niet aankomen’. Weer zei hij niets. Hij nam een slokje van zijn wijn en bleef stil.
Ze dacht aan duizend dingen. Hoe moest het nu met haar? Met het huis? Ging ZIJ in haar huis wonen? Opeens zakte zijn hoofd voorover. “Krrggghhh” lispelde hij. Een straaltje speeksel drupte uit zijn mondhoek.
‘Hersenbloeding’ realiseerde ze zich. Ze glimlachte en pakte, vreemd opgelucht, de afstandsbediening.
Das toch ook toevallig 🙂
Meer meer !