Hij schepte bij iedereen, die het wilde horen, op over zijn lieve vrouw. Zo ééntje die niet tegensprak, hem altijd gelijk gaf, … Ze was echter altijd ziek of bij haar ouders als er iets te doen was en hij alleen opdaagde. Toch hield hij van haar, zijn lieve Marloes.
Nu is hij gestorven, hartaanval, zo vertelt men. Op zijn begrafenis geen jankende weduwe. Ziek van verdriet, fluisteren ze. Schandalig, roepen ze. Nieuw in de straat wonende, ga ik langs. Ik wil mijn deelneming betuigen, de deur blijft echter gesloten.
Paar weken later zie ik verhuizers, ga langs, wil haar nog steun betuigen. Een man komt buiten, paspop in zijn armen. Op haar borst, een kaartje, Marloes. Verbaasd blijf ik achter.
« Te pas en te onpas
De test »
« Te pas en te onpas De test »
Fictie, Liefde, Maatschappij, Mensen
Eenzaamheid
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Stefanie Rls of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Te pas en te onpas De test »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ameublement als echtgenoot,of echtgenoot als ameublement? Maar wel… elke avond een silhouet extra achter de vitrage.
met vriendelijke groet,
Chris
Heel strak verhaal Stefanie. Vooral die drie laatste zinnen doen het helemaal. Mooi opgebouwd, voelde helemaal mee met hem. En dan die twist, love it!
Ja, dat is eenzaamheid.
bedankt iedereen, ook degene die gewoon <3 geven! 🙂
Gefeliciteerd @Stefanie. Het komt de eenzaamheid vast ten goede.
Ha @Stefanie Gefeliciteerd, geniet ervan 🙂