Langzaam zie ik romig geel naar vosbruin kleuren. De belletjes verdwijnen en voorzichtig leg ik het kernelement van ons zondagsmaal, draadjesvlees, in de pan. Een welkome geur kruipt met een golf van nostalgie mijn neusgaten binnen. Associaties dansen in mijn hoofd, vechtend om voorrang: Wandelen met papa en de hond, schaatsen op de Maarssenveen, stoofpeertjes op de gaskachel, oma’s huisgemaakte appelcompote. Kruiden, aanbakken, afblussen, verhuizen van koekenpan naar stoofpot, laurier en kruidkoek erbij. Terwijl mijn mond waterig laat weten dat wachten tot ‘s avonds nog veel te lang duurt, begin ik met een grijns aan de appelcompote. De heerlijke aroma’s opnsnuivend sluit ik mijn ogen, wetend dat deze geuren op zondagmorgen de smaak van het avondmaal in alle opzichten overtreft.
« Erfenis
Red me »
« Erfenis Red me »
Cultuur, Eten & drinken, Familie
Zondagmorgen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Sanne van Zijl of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« Erfenis Red me »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Heb je voldoende voor twee extra erbij?
Dat anonieme was per ongeluk. (Als ik ergens een hekel aan heb…)
Dan moet ik even langs de super vanmiddag, maar dan ligt het niet lang genoeg in de pan! Volgende week dan maar?
Geen probleem Conny 😉
Jullie zijn (anoniem of niet) van harte welkom een keertje draadjesvlees bij ons te komen peuzelen hoor!
Volgende week mag je het bij mij in Frankrijk komen eten 🙂
Ik ben ook gek op stoofpeertjes en draadjesvlees en daarbij komen ook herinneringen naar boven van het huis van mijn (al lang overleden) opa en oma, 20 jaar geleden. Zelfs bij die magnetronmaaltijd van Deen.
@ Lousjekoesje: Ja geuren doen rare dingen met mensen
@ Conny: dat is wel erg ver rijden zo even op de zondag 😉