Hoe zijn wij niks anders dan een verzameling krassen? Als hersenen zich een leven lang ontwikkelen in een eindeloos neuraal netwerk, met synapsen en clusters en knooppunten, een wirwarrend doolhof van biochemische elektriciteit en het mogelijk maken onze eigen subjectieve werkelijkheid waar te nemen gelijktijdig met zeven miljard andere zielen, dan is het fijn te bedenken dat we niet meer maar ook niet minder zijn dan kerven in een gevangenismuur of kruisjes op een kalender. Als een eindeloze barcode wordt elke waarneming en beleving omgezet in een minuscuul stroompje, klaar om gescand te worden zodra ons bewustzijn de complexe methode van herinneringen heeft toegepast. Mijn ziel heeft krassen. Het maakt wie ik ben en wat ik doe.
Hoe zijn wij……
Mooie zin: als een eindeloze barcode………
Ik wacht op je eerste korte verhalenbundel
Prachtig verwoord. Ik vind de eerste zin niet zo mooi. Moet het wel een vraag zijn?
Ik ben het met Lousjekoesje eens over die eerste zin. Verder vind ik het een zeer geslaagd beschouwend stukje.
@Lijnmstok; een interessante kijk op het leven heb je hier verwoord. Ik vind de beginzin juist mooi maar is het de slotzin waar ik wat vragen bij heb. Maar misschien is dat wel je intensie…
verder een leuk stuk.
Juist, Lijmstok, je hebt het verwoord zoals ik het ook zie! Grappig, en knap in 120w.
@Lijmstok Een prachtig stuk.
De laatste regel mag wat mij betreft geschrapt worden. Die zin voegt niets toe.