Schrijf mee!
« »

Fictie, Liefde, Mensen

Verhelen

20 februari 2013 | 120w | Hadeke | 4 |

‘Weet je nog, onze eerste ruzie.’
Zachtjes streelt ze de verdikking op de huid van zijn bovenbeen.
‘En hier, het bord miste je hoofd en sloeg stuk tegen de muur. Jammer dat die scherf tegen je schouder sloeg. Sorry.’
Ze liggen op bed. Hij in zijn onderbroek, zij in een badjas. Het witte kussen steekt fel af tegen het rood gevlekte onderlaken.
Haar vingertoppen zoeken zijn slaap.
‘Hier mikte ik beter, nadat jij jouw brandende peuk tegen mijn jukbeen uitdrukte. Eigen schuld.’
Beneden gaat de bel.
‘Vast de politie, ik doe even open. Het is over.’
Terwijl ze het mes op haar nachtkastje legt, hoort ze hem zacht zuchten. Ze had gehoopt dat de wond nu eens niet zou genezen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

7 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »